/w=1920,quality=90,fit=scale-down)
Here we try to give a series of Pārsīg rendition of some pieces of poetry written and preserved in different branches of the so-called New Iranian Languages and Dialects, other than New Persian. These works should be considered as an attempt to make visible the unique relationship between Pārsīg and a variety of New Iranian Languages, and not as a full-fledged work of literary translations. In fact in the Pārsīg rendition, the metric of the original poem might be changed or somehow deformed.
We’ll deal with languages such as Āδarī, Lurī, Lakī Tabarī, Balōčī, Gēlakī, etc.
from Āδarī
Pārsīg
gyān-ā abē tō gēhān-am nē hamē āmad ō cašm
māh ud xvar-z ī andar asmān nē hamē āmad ō cašm
ka abē tō an vahārān šud ham ō bāv ud gulistān
bašn ī sarvān ī ravān-am nē hamē āmad ō cašm
az xvašīhā ī-m vas vas man abē dēm ī tō dīd
vēš az āb ī ravān-am nē hamē āmad ō cašm
آذری
وی ته گیانا گهانم نامه دَ چشم
مانگ و خور ژَ آسمانم نامه دَ چشم
ور دَ باغی شرین وی ته وهاران
بشن سرو روانم نامه دَ چشم
اچ خوشیها که من وی دیم ته ویند
ویش ژَ آو روانم نامه دَ چشم
محمدی، میثم. “دو فهلوی از سفینۀ تبریز”، زبانها و گویشهای ایرانی 9، آذر 1397، 59-69-
nē-m andar dōst āmixtan tuvān
nē-m dil az mihr-š vardīdan tuvān
hān-z ī ōy az mihr jām-ē ī taxl kird
ka-š nē xvārišn nē abar rixtan tuvān
نه دَ نادان اَدامیتن توانم
نه دل ژ مهرش اوپیتن توانم
جامی تلّه دَ آمیت [….]
نه وا خوردن نه بر ریتن توانم
صادقی، علی اشرف. “اشعار محلی جامع الالحان عبدالقادر مراغی”، زبانشناسی، سال نهم، شماره اول، 1371، 54-64-
cōn ka gēhān bēd pur xvar, sōg ī tō man rāy vas
ham ka gēhān bēd pur gul, bōy ī tō man rāy vas
ka-m do oxān bē ō dāmān cang abgand ēsted
az do oxān āgenīn ham rōy ī tō man rāy vas
ار گیهان پر خور، من سوی ِ ته وس
ور گیهان پرگل من بوی ِ ته وس
ار دو گیتی ده دامانم وزنی چنگ
من از هر دو گهان وا روی ِ ته وس
عبدالقادر مراغی-
from Lurī
Pārsīg
1
kas-ē tigr-iš burd ud kas-ē kamān-iš
nē-kas dil xvaš kird ō xān-u-mān-aš
Lurī
1
yakī tīreše bord o yakī kamōneš
nākasey del xoš kerd si hōno mōneš
فارسی
1
يکی تيرش برد و يکی کمانش
ناکس دل خوش کرده به خانومانش
2
cašmsyā az lab ī bān vist ud nišast
xūb dānist kū kārīg zad ud pem griyist
2
cašsey du lowe bo va vām o nešes
xoš dones kārī zama sim më gerives
2
چشم سياه از لب بام (تير) افگند و نشست
خود می دانست که کاری زده بر من می گريست
3
dōšag-am ped rāh ud nivēy-aš Nōgrōz
Ohrmazdā tū bē kun harv sāl-ē ēk rōz
3
dusekam hā de safar vadašā ve Nowrūz
bār elāhā tō bako sāle ve ye rūz
3
دوستم در سفر است، وعده اش به نوروز
بار الها تو بکن سال را يک روز
4
ēvtāg dār-ē būd hum azēr ī pāy-um xānīg
sāyagbān-ē būd hum abar frahīd vas kenīg
4
tanyā dārī bim keyanī va pām bī
gal gal nāzārān va sām bī
4
تنها درختی بودم، چشمه به پايم بود
گروه گروه نازدختران می نشستند به سايه ام
5
harv cē-m ast harv cē-m nēst ē bay-um baxšīd ped mihr
abidarzāg ī xvad-um vehdar kū bēgānag abēmihr
5
har cie dārem har cie nārem ī xodā daš ve iemā
tatazākey xom bietera de γarīv key bie vafā
5
هر چه دارم، هر چه ندارم، اين خدا دادش به ما
دخترعموی خودم بهتر است از غریبۀ بیوفا
6
duxš-ē tar ōy vālan Ašabānū nām-iš ast
jāmag-iš gul-kurkēn, murvārīd dandān-iš ast
6
doxterie du mahla harī Ašabānū nomeša
jomakaš maxmale goldār morvārī denoneša
6
دختری اندر آن محلهء پايين است اشهبانو نام
جامهاش مخمل گلدار است و مرواريد دندان
7
cašm ī man xvāb grift cē dōšag-um kird hum mast
dā kū vigrād bavum gētīg bē raft az man dast
7
cašyākama xow geret yārem kerda massem
tā de xow beyār biyem dönyā rat de dassem
7
چشمانم خواب گرفت يارم کرده مستم
تا ز خواب بيدار شوم دنيا رفت از دستم
from Lakī
Pārsīg
1
az nidar āmad nēkōg ī gul dahan
bašn sabz ud burz, cašm ī karkehan
Lakī
1
ey hāra āmāy tupei gol damei
sozey bāla barz pyāla camei
فارسی
1
از پايين آمد، دهان زيبا چون گل
سبز بالا بلند، چشم چون پياله
2
pur kun peyālag ī suxr ī yākind rang
gētīg ē dam ast mā kun xōg ī xvēš tang
2
perr ka pyaley sore yāγūt rang
donya yei dam xolγet nāy va tang
2
پر کن پيالۀ سرخ ياقوت رنگ
دنيا يک دم است خلقت مباد تنگ
3
ōr dā ham abganem do dast ō gardan
pēš ī-mān pēdāg bed ham rōy ī murdan
3
bū tā bekarīm do das va garden
kowādā nākām peidō bū merden
3
بیا تا بیاندازیم دو دست به گردن ِ همدیگر
مبادا ناگاه پیدا شود مردن
srōd | poetry